sanırım biz insanı oluşturan en önemli öğelerden biri inanç. inanma, ne şekilde olursa olsun. din, siyaset, devlet, aşk, para vs. aklınıza ne gelirse..
kimi zaman insanlar ölür bu inançlar uğruna, kimi zaman savaşlar çıkar.
bugün ülkemizde inanmanın cezasını haddinden fazla çeken bir grup var. doksanların sonlarına doğru ortaya atılan Ftipi cezaevi projesine karşı çıkan insanlar bunlar. siyasi görüşleri ne olursa olsun başlarına geleni hak etmeyen insanlar.
çünkü tecrite karşıydılar. TECRİTin ne büyük bir insanlık suçu olduğunun farkındaydılar. ve bunu önlemek için ölüm orucuna başladılar.
bu direniş bugün hala devam ediyor.
ve bu direnişe katılıp, ölüm orucunun son günlerinde iradesi dışında tedavi edilen hayatı kurtulan ancak ömrünün sonuna kadar wernicke korsakoff hastalığına mahkum edilen bir insan var. bu hastalığı yüzünden hergün boş bir bellekle uyanan bir insan var. ismail hakkı sadiç. söz onda:
"ben her güne işte o bembeyaz ve boş kağıt gibi hafızamla başlıyorum. sonra saatler geçtikçe, konuştukça, dinledikçe kim olduğumu ve nerede olduğumu, niye böyle olduğumu yeniden öğreniyorum. yanıbaşımdaki dolapta asılı olan ailenin fotografları sayesinde bir ailem olduğunu ve onların kimler olduğunu her gün yeniden öğreniyorum, yeniden yeniden tanışıyorum onlarla. ve her gün aynaya her bakışımda kendimle yeniden yeniden tanışıyorum. artık uyumaktan korkuyorum, çünkü unutuyorum. hergün yeniden doğuyorum. her gün yeniden buluyorum kimliğimi. ama hep bir şeyler eksik kalıyor. bir türlü tam olamıyorum. bir türlü ben olamıyorum. hep yarım kalıyorum"
bir inanç uğruna, insanlara faydalı olmak adına ölmeyi seçmiş bir insanı dinlediniz. bizler gibi kapitalizmin değil, inandıklarının kölesi olmuş bir insanı dinlediniz.
| 
